Düşmek

İnsan iki kez düşer

Hem de en önemli iki gününde

Ana rahminden düşer doğarken

Toprak anaya düşer ölürken


Ben doğarken anamın kalbinden düştüm,

Babamın da bedeninden

Farkında değildim uçurumun

Kalkmaya çalıştım daha da yalpaladım

Dala tutundum elimi kestim

Bana uzatılan pençeyi el sandım


Sonra yukarıya baktım

Bir beden daha düşüyordu

Düşüşünü izledim, kendimi bir kez daha izledim

Vicdanım ağrıdı, ayaklarım buz kesildi


Yana döndüm başka bir ruh, başka bir uçurumdan atılmış

Son gücümle, kesilmeyen elimle tuttum elini

Dost dedim, o da bana kardeş

Halen düşüyoruz


Düşmenin sonu yok derler

Peki kalkmanın zamanı?

Herkesi oradan kurtarıp

Bedenimi ikiye bölüp

Yine ben mi kalacağım


Artık düşmek istemiyorum

Sadece sonu istiyorum

 




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Elma

Sen bir elmanın iki yarısının Ruhun kalbin ve aklın olarak ayrılmış Kalbine methiyelerle gelip Aklına hicivler layık görüyorsun Kaldır elini taşın altından Gör bak ne ezmiş karıncayı Uğruna acılar çektiğin o taş mı Yoksa altına koyduğun elin mi Aklına nankör diyor kalbin Kaç kez affetmişsin aileni dönüp de baksın Sinirlisin diyor kalbin Dostlarına kaç defa yalvarmış haberi var mı Bencilsin diye fısıldıyor kalbin Aşk için daha kaç uzvunu feda etmesi gerekir var mı fikri Ey benim yerden yere vurulan Cenaze namazını kendisi kılan aklım Sen kaldır beni Bir sen kaldır ki kimse düşüremesin  Ve düşerken göğe doğru Bir karıncalık kalbimizi de alalım Onu haksız çıkaralım
Devamı

Orada

  İşte bedenimdesin,   Hücrelerimi titreten heyecan, Kokun eksik kalır mı Uykumu yarım bırakan Sen çoktan gittin sanıyorsun ya hani Bilmem hangi yüzyıldan kalma bir aşkla Kuşlar getiriyor sesini bana Camı da ben açmıyorum inan Ne anlama geldiğini merak ediyordun ya Ben seni görene kadar kazanmaktan Senden sonra ise kaybetmekten korktum Bu yüzdendir sonsuz yükselişim Yanımdasın işte, evimde masamda İnkar etsen ne fayda Karşımdaki senden başkası olamaz Neden mi Sen hayalin bile olamayacak kadar eşsizsin
Devamı

Yasaklı

Ben ayın ta kendisiyim, En karanlık zamanında parlayan Seni o korktuğun yalnızlığa bırakmayan Biraz da yüzünü gülümseten Ben araftan hallice En büyük günahı ve sevabı aynı kişide, sende bulan Dört kitap tarafından da lanetlenmiş ellerim nasıl uzanabilir sana Gözlerine bakmak dahi haramken Dinim sevgidir, aşktır sanırlar Benim asıl dinim sesinde yeşeren huzurdan ibaret Bir daha duymak istemediğim Aynı zamanda son nefesine kadar mahrumiyetinden Tanrıya yakardığım Güneşe yaklaştıkça kanatları yanan İkarus’um ben O Güneş ki ışığımın, gücümün kaynağı Yaşam amacım ve ölüm sebebim O Güneş ki karşımdaki bir çift gözden başkası değil  
Devamı