Enkazın mutlak kralı

Sen bir elmanın iki yarısının Ruhun kalbin ve aklın olarak ayrılmış Kalbine methiyelerle gelip Aklına hicivler layık görüyorsun Kaldır elini taşın altından Gör bak ne ezmiş karıncayı Uğruna acılar çektiğin o taş mı Yoksa altına koyduğun elin mi Aklına nankör diyor kalbin Kaç kez affetmişsin aileni dönüp de baksın Sinirlisin diyor kalbin Dostlarına kaç defa yalvarmış haberi var mı Bencilsin diye fısıldıyor kalbin Aşk için daha kaç uzvunu feda etmesi gerekir var mı fikri Ey benim yerden yere vurulan Cenaze namazını kendisi kılan aklım Sen kaldır beni Bir sen kaldır ki kimse düşüremesin  Ve düşerken göğe doğru Bir karıncalık kalbimizi de alalım Onu haksız çıkaralım

  İşte bedenimdesin,   Hücrelerimi titreten heyecan, Kokun eksik kalır mı Uykumu yarım bırakan Sen çoktan gittin sanıyorsun ya hani Bilmem hangi yüzyıldan kalma bir aşkla Kuşlar getiriyor sesini bana Camı da ben açmıyorum inan Ne anlama geldiğini merak ediyordun ya Ben seni görene kadar kazanmaktan Senden sonra ise kaybetmekten korktum Bu yüzdendir sonsuz yükselişim Yanımdasın işte, evimde masamda İnkar etsen ne fayda Karşımdaki senden başkası olamaz Neden mi Sen hayalin bile olamayacak kadar eşsizsin