Enkazın mutlak kralı

Günlerim birbirine ayna tutuyor Günler değil Anılarımın cezbedici kokusu mantığımın üstünü örtüyor  Anılar değil Validemin sıcacık kolları sarıyor uyumaya çalışan ruhumu Herhangi bir anne değil Evvel zaman içinde bir adam varmış Yorgun argın yürürken gökten sırtına zembille bir dünya inmiş Taşımaya başlamış ilk başlarda Sahibinin gelip emanetini almasını beklemiş Gitgide büyüdüğünü hissetmiş yükünün Yeni yeni öğrenmiş gerçeği Büyüyen yük değilmiş Küçülen kendiymiş İnatçıymış bu adam Öyle ki bir karar vermiş Bu sahipsiz yükü bırakmamış Altında ezilmeye bile razı olup devam etmiş Kapısını kilitlediği evdeki ailesi ve Yolda beraber yürüdüğü yakınları taşımasın diye Onu dik tutan şeyin umut olduğunu sanmış Ta ki hakikati görene kadar Deniyor Çünkü Sandığın daha az bencil

Bilemezdim ki karındaşım Yıllar öncesindeki bedduamın Sonralarında ayaklarında filizlendiğini Öfkemin kurbanısın Göremezdim ki mirasdaşım Elini tutmadığım her anın Hücrelerimin hücrelerinle birleştiğini Bencilliğimin yarasısın Duyamazdım ki kader ortağım Çukurumdan kurtulmaya çalışırken Geçmişin dördüncü katından sarfettiğin çığlığını Akıllanmazlığımın son balkonusun Hissedemezdim ki babamın oğlu Korkarak yüz çevirdiğim kabusların Yıllar sonra gelip sende gerçeğe bürüneceğini Arkamda bıraktığım küçüklüğümsün Bu yüzdendir gözlerine bakmamam

İşte başucumda duran Giyotinle ortadan ikiye ayrılmış göğsüm İçinde parlayıp göğü boyayan  Adem’den kalma saatin yansıması İşte arkamda sallanan Arştan sarkıtılmış bir beden Elinde deryaları susturan Sol köşesinden yırtılmış bir fotoğrafın çığlığı İşte yanımda bana dokunan Kimliksiz bir mezar Çiçeklerinin arasında afetler yaratan Paslanmış kırık bir gözlük  İşte üstümde hayallerimi hapseden Yetim oğlum Arasında benim olmadığım Şah damarından akan milyonlarca kan

İşte yine üryan kaldım anne Sarabilir misin beni tekrardan  Kolların yeter mi bu koca bedeni tutmaya Gözyaşların tutunabilir mi kirpiklerine Tekrar gülebilir misin bu ürkek yavruna Oturmuş yarım yamalak sana yazıyorum anne Sana gösterdiğim hoşgörüyü anlatıyorum bir güzelliğe Hani yan yana uyuduğun adama gösteremediğim Katilimin yüzüne tükürüp Yardakçısına şiirler yazıyorum  Bir şarkı açık, ufak bi kadeh Oturmuş bekliyorum üstüme deryaları sermeni Beni boğmanı seyrediyorum karanlık bir kuyuda Sanki rahmine geri gönderilmişim gibi Unuttuğun diğer evladını hatırlatırken Kendimi senden unutturmuşum annem Bitti, affetmem üçüncü dünyaya kaldı