Nisan Güncesi
Bir evim vardı Geç kalınmış bir ev Kapısını anahtarla açmak zorunda kalmadığım Şimdi yedek anahtarlarım var Bir bekleyenim vardı Her gece koşarak yanına gittiğim Şimdi ara sokaklardan yolu uzatıyorum Bir ailem vardı, ben sen o Onlarsız yaşamayacağım Şimdi biri mezarda diğeri daha uzakta Bir umudum vardı Temellerini 2 metrelik bir koltukta attığımız Şimdi 1 metrelik bankta günleri sayıyorum Bir sevgim vardı Her şeyi çözmeye yeteceğini düşündüğüm Şimdi enkazımı toparlıyorum Ne bir yemek hazır, ne bir şişe bira Ne evin içinde neşe var ne de kavga Sadece dünyanın en cesaretli adamı var o yatakta