Düşmek
İnsan iki kez düşer Hem de en önemli iki gününde Ana rahminden düşer doğarken Toprak anaya düşer ölürken Ben doğarken anamın kalbinden düştüm, Babamın da bedeninden Farkında değildim uçurumun Kalkmaya çalıştım daha da yalpaladım Dala tutundum elimi kestim Bana uzatılan pençeyi el sandım Sonra yukarıya baktım Bir beden daha düşüyordu Düşüşünü izledim, kendimi bir kez daha izledim Vicdanım ağrıdı, ayaklarım buz kesildi Yana döndüm başka bir ruh, başka bir uçurumdan atılmış Son gücümle, kesilmeyen elimle tuttum elini Dost dedim, o da bana kardeş Halen düşüyoruz Düşmenin sonu yok derler Peki kalkmanın zamanı? Herkesi oradan kurtarıp Bedenimi ikiye bölüp Yine ben mi kalacağım Artık düşmek istemiyorum Sadece sonu istiyorum