Atlas

Günlerim birbirine ayna tutuyor

Günler değil

Anılarımın cezbedici kokusu mantığımın üstünü örtüyor 

Anılar değil

Validemin sıcacık kolları sarıyor uyumaya çalışan ruhumu

Herhangi bir anne değil

Evvel zaman içinde bir adam varmış

Yorgun argın yürürken gökten sırtına zembille bir dünya inmiş

Taşımaya başlamış ilk başlarda

Sahibinin gelip emanetini almasını beklemiş

Gitgide büyüdüğünü hissetmiş yükünün

Yeni yeni öğrenmiş gerçeği

Büyüyen yük değilmiş

Küçülen kendiymiş

İnatçıymış bu adam

Öyle ki bir karar vermiş

Bu sahipsiz yükü bırakmamış

Altında ezilmeye bile razı olup devam etmiş

Kapısını kilitlediği evdeki ailesi ve

Yolda beraber yürüdüğü yakınları taşımasın diye

Onu dik tutan şeyin umut olduğunu sanmış

Ta ki hakikati görene kadar

Deniyor

Çünkü

Sandığın daha az bencil