Son Bekleyiş
Bir düğün gecesi ayrılığıydı bizimki
Işıldayan bir çehre, süzülmüş bir tanrıça
Bense sana karşı çıkan şeytan
Sen eğlendin bense sana bakıp son kez demlendim
İnsanlar evlendi
Biz ise ayrıldık
Onlar bir yastığa baş koydu
Ben ise yastığını savurdum
Sen gittin, ben kaldım
Yuvasını bulamayan ceylan ben oldum
Ama dünyanın en güzeli değil
O ceylan şimdi yağmur altında
Gidemeyeceğini bildiği halde
Aynı yere çeviriyor yüzünü
Son görüşümdü güneşi
Fakat son bekleyişim asla
Söküp attığın pusula hala elimde
Ve hala aynı yeri gösteriyor
Uzaktan, sana zarar vermeden duruyor
Düğün bittiğinde gel
Yorumlar
Yorum Gönder