Hikaye Tadında Şiirler -1

 Kalpten Üryan    

Arkamı dönüp gidiyordum

Seslendin rüzgar eşliğinde

Durdum, benimle beraber zaman, sesler, her şey durdu.

Bir tek şey hariç: kalbim.

Yine de döndüm arkama her şeyi geride bırakarak

Gözlerin dolmuş, yatıyordun.

Lakin öyle bildiğimiz yatmalardan değil ha!

Hareketsiz, gözleri kapalı, ölü gibi...

Yüzüne dokundum usulca ve anladım gerçeği

Hemen üstünden 'gibi'yi çıkarttım.

Şimdi yalnız kalmıştın ölümle

Kesmeye başladım gözlerini ve kalbini

Kırmızılar renklendirdi geceyi

Her şey vardı: kan, damar ve sen 

Bir ben yoktum heyhat!

Belki de hiç olmamıştım...

 

Bilinmezliğin Günahı

Terler boşalırken lanet bir kabustan çıkmış gibi birden saçların geldi aklıma

-Siyah olmasa da-

Kalktım, yerçekimine başkaldırarak

Dün seni gördüğüm yere gitmeye karar verdim

Belki istemiyordum o zehri tekrar içmek

Fakat sevgi ve arzu fedakarlık gerektirirdi...

Yürüdüm sallanarak, gözlerim kapanarak

Bata çıka gelmiştim o cehenneme

Seni bekledim haberin olmadan

Ben bekledim, sen gelmedin

İsmini soracak yalnız bir güruh var burada, ne yazık...

Artık herkesten daha kalabalığım!

Çünkü yalnızlık insanın içindeki en büyük sürüdür.

Bugün Değil Yarın   

Dünya değil ben dönüyorum adeta

Nefesim Arap atı misali, kalbimdeki damarlar çoktan kesilmiş

Başımın sol yanına evren muhabbet etmek için oturuyor

Hissediyorum, bilmiyorum

Bunları düşünürken ayağım benden habersiz mola verdi

Yanımdaki hazır askere tutundum, soğuktu ve sertti

Tek bir şey geldi aklıma -uzun bir süre gitmeye niyeti yoktu-

Çocukken geceleri yanıma gelen küçük bir meleğin sözü

Üzülme oğlum, yarın her şey geçecek, sabret

Yankılanmaya devam etti sesler

Güldüm halime ama her şeye rağmen bekledim

Bugün 20 yıl oldu anne, günler aylar yıllar geldi geçti 

Ama yarın gelmedi...

                                                         Not: Yalnızlık, insanın gönül rahatlığıyla hasta bile olamamasıdır.

Dürüst Bir Yalan

Aslında her şey biraz umuttan biraz da zamandan başlamıştı.

Kaç gündür yalnızdım evde, hatırlamıyorum, bilinç kapanmaya yatarken.

Yerlerde benden dolu, boş şişeler, yemek artıkları, bense bir koltukta batıyordum saatlerce 

Bitmek için her şey hazırdı kısaca.

Bir telefon ne konuştuğumu bilmeden.

Balkon, arkadan vuran hafif ses, ben ve sen 

Her şey yeterdi halbuki

Aniden yaktın kanatlarını

Günahlarımızı döktük ortaya

Bir kıvılcım patlak verdi aniden

Beynime taht kurdu o an

Maskelerimizi taktık yeterince yokmuşçasına

Uzandım sana usulca ellerim titreyerek

Saçlarımda gezindi tanrının elleri

Geç fark ettim içimdeki tezatlığı

Gülüyordum evet!

Dürüst olmak suç muydu? 

Sanmam

İrkildim, canım yanıyordu, beni var eden eller sonumu hazırlıyordu

Uyuduk, yani sen öyle sandın, ben izledim o köprüyü

Güneş gözümü aldı, yanıma baktım yoktun

Peri masalı bitmişti

Sürünerek gittim, yastıkta kanatlarından kopan birkaç...

Kokun yayılmıştı atmosfere, sarılıp çektim içime

Kimseye kalmasın diye

Bunu hiç bilemedin...

Bugün inmişsin yer yüzüne

Arkada çalan bir şarkı

Yine de diliyorum

'Yalnız kal'